Review: Rio Rock 2009

Of je nu bij de mainstage op Rock Werchter staat, of in dit geval in een tent op het terrein dichtbij de plaatselijke FC Rio in Ham, hoe klein een festival ook moge zijn: in België kan je altijd op een feestje rekenen. Zaterdag 4 april reisden we af naar Ham voor een dag die voornamelijk gekenmerkt zou worden door hardcore. Ik bedoel uiteraard niet de variant met trainingspakken of kaalgeschoren hoofden, maar de variant waarbinnen bands als Death By Stereo, This Is Hell en festivalafsluiter Madball behoren.

Het feest barst los in Ham, met de winnaars van de Limbolink: Billy The Kill. Deze jonge (opgericht in 2007) band uit het Belgische Vilvoorde opent het eendaagse festival met een handvol nummers. Afgezien van het feit dat er nog weinig volk in de tent staat, opent Billy het festival op een goede wijze. De band is deze zomer op een aantal festivals te vinden, waaronder Putrock.

Hierna is het de beurt aan het Nederlandse All On Black. De band speelt vrij strak, maar weet het publiek niet geheel te overtuigen. De neergezette nummers klinken aardig, maar de vocalen komen nauwelijks over. Als derde is Campus aan de beurt. In 2007 bracht deze band zijn debuut-EP Inside The Mind Of A Serial Killer uit, deze werd gevolgd door een tour die op 4 april langs Rio Rock komt. Het vijftal opent met een instrumentaal stukje werk, hierna wordt de toon al snel gezet. Donkere riffs, luide screams. Een prima performance.

Gino's Eyeball mag net na vieren voor een echt feestje gaan zorgen. Het Belgische drietal speelt een perfecte mix van eigen materiaal en coversongs. Dat de mannen gek zijn van punkhelden NOFX, wordt wel duidelijk doordat ze de set beginnen met Murder The Government en afsluiten met The Brews. De band weet de sfeer er goed in te brengen en grapt er tussendoor flink op los. Voor degenen die het feestje van Gino gemist heeft: Er is een herkansing op de zaterdag van Groezrock. Klik op de foto hiernaast voor de foto's van Rio Rock.

Nadat Gino's Eyeball het podium had verlaten, mochten de Britse mannen van The Dead Swans hun gitaren inpluggen. Jammer dat deze band precies na een feestband als Gino's geprogrammeerd staat. Aan het publiek is duidelijk te merken dat men de band niet zo ziet zitten. Er komt nauwelijks respons op vragen om een pit op te zetten en de band staat te spelen alsof ze daadwerkelijk een stel dode zwanen zijn.

The Blackout Argument betreedt het podium met meer plezier op de gezichten en nummers die gelukkig meer melodie hebben dan bij hun voorgangers. Gitarist Rick van This Is Hell maakt nog een korte guest-appearance, maar daar wordt nauwelijks op gereageerd. De nummers op de setlist worden een voor een afgewerkt als routineklusje en krap drie kwartier later staat This Is A Standoff op het podium te spelen. Deze band dringt duidelijk beter door tot het publiek dan de meeste voorgaande bands. Geen onnodige dubbele basdrum en geen dertien-in-een-dozijn screams. De band zet zijn eigen set neer en zet daarmee de toon voor de avond die nog te wachten staat.

Bij This Is Hell staat de zaal al wat voller. De formatie brengt recht toe recht aan hardcore. Niets meer, niets minder. Geen speciaal optreden, maar er is ook niets negatiefs over te melden. Een solide optreden van de band die nog even The kings of New York (Madball) noemen. Tevens kondigen ze aan dat ze dit jaar op een aantal festivals zullen spelen waaronder Moshvalley.

Death By Stereo brengt een stevige pot New York Hardcore met een lekker tempo. Het publiek reageert enthausiast op de aankondiging "We'll go faster, if you go faster" en mosht er vrolijk op los. Zelfs de zanger springt nog even het publiek in om het zelf mee te kunnen maken. Als de energie op het podium op is, neemt de band afscheid na een prima optreden.

Als runner-up kunnen we een tijdje later genieten van Ten Foot Pole. Nostalgie, zoals al werd aangekondigd. En dat is het zeker. Klassiekers van populaire albums als REV komen voorbij en de band houdt het publiek goed bezig. Het publiek zingt de nostalgische nummers stuk voor stuk mee en dit zorgt voor een goede sfeer in de tent, van voor naar achter.

Dan is het tijd voor The kings of New York: Madball. Van origine een sideproject van Agnostic Front, uitgegroeid tot grondleggers van de huidige hardcore-scene in New York. De band heet iedereen welkom in de hardcore familie en de uitnodiging om van het podium te komen stagediven, wordt door velen geaccepteerd. Het podium is immers van iedereen, als we de zanger moeten geloven. Julian, het zoontje van bassist Hoya, krijgt een moment in de spotlights op Rio Rock. In de armen van vaderlief mag hij uitkijken over een volle tent in Ham. Zanger Freddie beloof terug te zijn voor de festivals in augustus, hetgeen al min of meer door laat schemeren dat de band ook zijn opwachting zal maken op Pukkelpop.

Al met al was Rio Rock een geslaagd feestje met Gino's Eyeball, Ten Foot Pole en Madball als absolute positieve uitschieters. We hebben het eendaagse festival ook voor je in foto's vastgelegd, klik hier voor de reportage.