Dour kwam op zijn eerste festivaldag wat moeilijk op gang. Dit had vooral met het weer te maken. De hitte zorgde ook dat de EHBO genoeg werk had en tegen de avond kwam de eerste regen en ging het volk zeker en vast los. Gelukkig bleef Dour gespaard van stevige regenbuien.
De allereerste band zorgde donderdag zeker voor een super ska feestje, wat Freddy Loco liet zien was super en het volk danste er graag op mee. Hierna kwam natuurlijk nog een ska band the aggrolites en deze maakte het ska feestje helemaal compleet, met leuke deuntjes zorgden deze band voor een super warm feestje. Daarna direct door naar de dance hall, want daar stond natuurlijk Selah Sue. Wat deze meid laat zien op haar leeftijd en zonder bandbegeleiding kon ons zeker bekoren. Zelfs toen ze vroeg of iedereen ging zitten en dan zei van toch maar niet ging toch iedereen zitten. Het volk kon dit zeker smaken.
Daarna door naar Amen Ra, deze Belgische band waarvan de zanger continu met zijn rug richting publiek stond kon op weinig animo van de band rekenen. Er zat geen tempo in de muziek en het publiek ging totaal niet mee met de muziek. Daar zorgde dan uiteindelijk Meshuggah voor. Deze Zweedse metalband kreeg het publiek perfect los met hun stevige metalklanken. Maar ja ze gaan dan ook al jaren mee en weten hoe ze een publiek moeten bespelen.
Daarna was het de buurt aan Isis, deze naam staat voor egyptische godin uit de oudheid. Dit vijftal uit california zorgde zeker voor een leuke avond. Uiteindelijk werd dag 1 voor ons afgesloten met een leuke set van Santigold -vooral leuk door de heerlijke rustige klanken- al konden hier niet lang blijven want we wilden nog een stukje mee pakken van onze Dr. Lektroluv. Deze DJ weet al sinds jaar en dag hoe hij een tent op stelten moet zetten met zijn techno: heel de tent ging plat op deze groene DJ.
De eerste band die we op vrijdag aanschouwden, was The Red Chord. Leuke hardcore en niets meer dan dat. Ook het publiek stond er maar mak bij al was dit vooral te wijten aan de hitte van de dag ervoor en het vroege tijdstip dat deze band moest spelen
Hierna kwam Murphys Law: stevige muziek. Er begon steeds meer publiek aan te schuiven om deze band aan het werk te zien. De band zette een leuke set neer en ook het publiek kon het daar mee vinden, de eerste moshpits van de dag waren een feit.
Daarna verder naar Walls Of Jericho. Waar het vooral opviel hoe een stevige hardcore stem deze zangeres toevoegt aan de al stevige sound. Dit zorgde voor een goed mee bewegende crowd. Walls of Jericho is zeker een aanraden om live aan het werk te zien. Iets wat dit jaar niet moeilijk moet zijn, gezien het tourschema van de band.
Toen was het tijd voor het al eeuwen meedraaiende Sepultura, helaas al jaren niet meer met de gebroeders Cavalera. Wat voor deze band toch een aderlating. Desondanks zorgt zanger Alex dat ze toch nog meedraaien in de metalscene. Vooral oude knallers kregen vooral het publiek mee.
Het bleef een stevige dag in de Last Arena met de hardcore band The Dillinger Escape Plan. Natuurlijk ook al een oude getrouwe in de scene en zeker niet onbekend bij het Dour publiek. Stevige moshpits en stevig sounds. Vervolgens kon Killing Joke het publiek niet echt meekrijgen, maar probeerde er toch het beste van te maken. Het dagje stevige metal en hardcore werd afgesloten met een leuke electropop-band Viva La Fete. Het publiek danste er op los en kreeg waar voor hun geld bij deze Belgische band.
De zaterdag kon niet beter beginnen, dan met het Belgische Arsenal. Met hun zuiderlijke klanken lukt het altijd het publiek wakker te krijgen. Hierna is het tijd voor de revalatie van dit festivalseizoen, namelijk: The Gaslight Anthem. Stevige rock in het genre van Bruce Springsteen en the Alkaline Trio. Het publiek kon dit goed pruimen en zorgde dat de band een stevige respons kreeg van de dourgangers.
Daarna is het de buurt aan IAM, deze hip hoppers laten de hele mainstage vollopen en laten blijken dat deze gasten uit Marseille populair zijn in Wallonië, met hun Franse teksten zorgen ze dat heel de wei mee danst. Ook doen ze een eerbetoon aan Michael Jackson waarvan een van de bandleden zelfs de moonwalk demostreert. Hierop volgde een staande ovatie van het publiek.
Nu is het de beurt aan Ierse folkpunkband Dropkick Murphys. Deze band is altijd een garantie op een feestje en ook deze keer laten ze het niet na om er stevig op los te feesten. Ook het publiek shakete als nooit tevoren die dag.
Om de zaterdag af te sluiten had Dour nog een grote naam in de strijd gegooid met Pet Shop Boys. Zij gaven een leuke lichtschow, maar daar bleef het dan ook bij. Het leek of de band die avond inspiratieloos op het podium stond, hierdoor verliet het publiek stilletjes de wei of ging naar een andere tent.
De dag beginnen met een Belgische band is een gewoonte geworden na vier dagen, maar op zondag begint de vermoeidheid begint ook bij ons op te spelen. Hieroor is er niet veel animo bij -de winnaars van Humo’s Rock Rally 2006- The Hickey Underworld. Ondanks goede nummers is het publiek nog niet echt wakker.
Uiteindelijk lukt dit wel bij de Nederlandse punkers de Heideroosjes. Wat hier opvalt is dat het publiek vooral het Nederlandstalig publiek aantrekt en minder de Franstalige. Desondanks zorgen de heideroosjes -die al 20 jaar in dezelfde bezetting spelen- voor een super feestje met de ene hit na de andere.
Daarna is het de beurt aan The Wampas. Totaal onbekend in onze oren, maar wat een zanger! Hij klimt op alles waar hij op kon klimmen en zorgde dat het publiek zich super amuseerde. Uiteindelijk brengt Jamie Lidell met zijn lekker opzwepende elekto-soul het festival tot een einde.
Vier dagen lang hebben 140.000 festivalgangers heerlijk kunnen feesten op goede muziek van uiteenlopende genres. Er was amper regen ondanks dat de weermannen iets anders hadden voorspeld. We kunnen niet wachten op de de 22ste editie van dit leuke Waalse festival, wat toch uitgegroeid is naar een van de grotere festivals in de Benelux.