Review: Les Ardentes 2010

Snikhete editie van Les Ardentes

Les Ardentes, het elektro- rock festival in het centrum van Luik was dit jaar toe aan zijn vijfde editie. Dit festival groeide in 5 jaar tijd uit tot een niet te missen evenement in ‘Walifornia’.
Wie na 5 jaar al artiesten als Cypress Hill, Missy Elliott, of Babyshambles kan vastleggen, is uiteraard goed bezig!  Les Ardentes heeft drie podia : hoofdpodium, HF6 en de Aquarium. Die laatste twee zijn indoor. Meer dan 65 groepen stonden er op de affiche.

Donderdag
Dag één op Les Ardentes was bloedheet. Na ons gesetteld te hebben op de camping en de nodige drank en spijs gekocht te hebben trokken we naar het hoofdpodium waar Plastiscines, aan hun set begon. Deze vier-koppige ‘poprock’ girlband uit Parijs houdt wel van een stevig potje muziek waarbij de drumster en bassiste zich volledig gaven tijdens het concert. Plastiscines doen ons qua sound wat denken aan The Subways met een minivleugje van The White Stripes.  De hits Bitch en Barcelona zijn leuke songs maar daar blijft het bij. Marine & Louise mochten we een interview doen en dat is hier te lezen.

Daarna was Jamie Liddell aan de beurt. Met zijn aanstekelijke funksound wist hij het publiek erg te bekoren. Liddell wéét dat hij het heeft en aan zijn non-verbaal gedrag kon dit goed worden afgelezen: ietwat hautain en hyperkinetisch. Oude en nieuwere nummers werden afgewisseld en hoogtepunten waren Enough is enough en I Wanna be your telephone. Jamie is omringd met goeie muziekanten waarbij de toetsenist misschien iets heeft van een blanke Stevie Wonder. Verder kreeg hij het publiek vaak aan het dansen, maar hét hoogtepunt van deze set was toch wanneer Liddell begon the beatboxen. Afsluiter Another Day hoefde Jamie Liddell zelfs niet alleen te zingen. Het publiek op Les Ardentes zong de song zo goed als helemaal alleen.

Julian Casablancas, frontman van The Strokes was na Jamie Liddell te bewonderen op het hoofdpodium. Julian , met een geblondeerd stukje haar en rood pak, was geweldig. Hij bracht veel nummers van The Strokes: openen deed hij met Hard to explain en daarna volgden nog enkele Strokes nummers zoals het korte I’ve got nothing to say en The modern age. Hij zal er zich wellicht van bewust zijn dat zijn soloplaat minder in de smaak valt dan The Strokes, alhoewel zijn single 11th dimension goed onthaald werd. Casablancas kwam tot twee maal terug op het podium en liet zo de kenners van zijn muziek (en vooral van The Strokes) nog wat nagenieten.

Ondertussen was het kiezen tussen Cypress Hill of Morcheeba. Uiteindelijk toch gekozen voor de Latijns-Amerikaanse Hiphop band. Uit reacties te horen was Morcheeba een aanrader en een dus niet te missen groep. Dat onthouden we voor de volgende keer. Cypress Hill dan maar. Vooraf waren we B-Real, dé imposante frontman van de groep tegengekomen backstage. Wat een imposante dude, niet normaal! Het hoofdpodium stond nagenoeg compleet vol. Het publiek deed lekker mee op de songs van deze latino-hiphoppers uit California en sprongen gedurende het hele optreden de ganse tijd mee. Er komt ook heel wat show bij kijken zoals de gebruikelijke joint die B-Real opsteekt tijdens één van de nummers. 
Verder onthouden we nog dat DJ Muggs een vette turntable-solo gaf. Wij, en het publiek  genoten van dit optreden. Volgend jaar terug en dan als afsluiter?

Nadat de hiphopcrew van Cypress Hill het podium had verlaten mocht Pavement een halfuurtje later hun ding komen doen.  Het geluid stond niet al te best (té veel bas) en de songs konden ons niet echt overtuigen. Nochtans waren de recensies lovend over het concert van Pavement in de AB te Brussel maar op Les Ardentes konden ze niet overtuigen. Na een dik halfuur zijn we dan maar richting de HF6 getrokken waar Missy Elliot het podium mocht afsluiten.

Missy Elliot. Veel show, veel beats, de hits gezongen en geplaybackt. Zo kan je het optreden samenvatten. De dansers, danseressen en mc’s die mee waren als guests deden het bijna beter dan Missy zelf. Achja, dat zal er wel bij horen zeker…  Tijdens het optreden gooide ze nog een paar gesigneerde schoenen weg waarop de echte fans natuurlijk wild gingen.  Misschien moet de organisatie vooraf klaar en duidelijk maken aan Missy Elliot dat ze in Luik was en niet in Brussel, want toen ze naar het publiek riep “come on Brussels” werd Missy getrakteerd op een luidkeels boegeroep. Zo kwam er wel ambiance in de zaal. Voor de die-hard fans was het leuk, voor de gewone festivalganger gewoon eens tof om te zien maar daar blijft het ook bij. De gloriedagen van Missy Elliott zijn voorbij.

Vrijdag
Dag twee op Les Ardentes begonnen we met Piano Club. Populair in Wallonië en daardoor op de affiche. Hun popmuziek maakte niet echt indruk op ons maar slecht was het ook niet.  Gelukkig kwam hierna toch één van de hoogtepunten die dag…

Midnight Juggernauts was voor ons dé ontdekking van het festival. Deze Australische jongens speelden een goed concert op het hoofdpodium. Ze spelen een soort van psychedelische  muziek waarin ze elektro vermengen. Tussendoor steken ze er ook nog wat pop- en indiegeluiden ertussen waardoor je een merkwaardig maar mooi geluid verkrijgt. Op het alweer enorm warme podium kwamen ze sterk uit de hoek! Chapeau.

Over naar Audio Bullys die maar zwak begon maar met het tweede deel van hun set toch nog kon overtuigen. De zanger komt wat ego achtig over en heeft duidelijk pit maar met hun dansnummers konden ze niet het ganse publiek meekrijgen! “We don’t care” zeggen we daarop en ze eindigden met hun remix van Baby Shot me down van Nancy Sinatra.

N.E.R.D. sprong als naam in het oog op de affiche van Les Ardentes. Pharrell en de zijnen brachten een goeie show. Pharrell is een podiumbeest die de harten van de talrijke tienermeisjes wellicht iets harder deed kloppen. N.E.R.D. brengt een mengelmoes van hiphop, funk en rock wat tot uitzonderlijke reacties leidde van het publiek. Ook komen ze binnenkort met een nieuwe plaat en Les Ardentes kreeg al een voorproefje van een nieuw nummer. She wants to move bracht het publiek tot een euforisch hoogtepunt!

Nu konden de feestjes beginnen op Les Ardentes. Birdy Nam Nam was te gek. Hun nauwe samenwerking met Justice was bij momenten duidelijk te horen.  Harde, vette elektrotrash van deze 4 heren  die achter respectievelijk 4 draaitafels  staan waar alles mooi in elkaar gemixed wordt.
Ge-ni-aal gewoon. Breng daar nog eens een leuke lichtshow bij en je hebt een ganse weide die uit de bol gaat. TOP!

Tocadisco kennen we natuurlijk allemaal. Kwam af met een matige set met hier en daar wat uitschieters. Hij draaide veel remixen van oa Crookers, 2ManyDJ’s en Don Rimini. Verder was zijn Morumbi wel nice. Een leuk feestje die de menigte wellicht verder zette in zaal waar Tiga ondertussen aan zijn set was begonnen. Zoals het al de hele dag warm was, was het binnen gloeiend heet. Tiga loodste ons door zijn set met eigen songs en wat remixes maar veel vonden we er niet aan. Na Tiga zijn we dan maar in ons tentje gaan kruipen want morgen is het echt uitkijken naar enkele goeie bands.

Zaterdag
Vandaag was het op Les Ardentes alweer verschrikkelijk warm. Desondanks de warmte speelde Isbells in de HF6 (indoorzaal) op een voor ons extreem vroeg uur (13u). Na het late feestje van Tiga slepen we ons richting Isbells. Dé perfecte opener om wakker te worden. Er stond nog niet veel volk aan het podium maar Isbells konden de fans wel bekoren. Ze gaven een heel intiem en ingetogen concert. Heel prachtige muziek waarbij die jammer genoeg overstemd werd door School of Seven Bells in de Aquarium (andere indoorzaal). We vragen ons af of Isbells wel thuis hoort op festivals met zo’n rustige muziek. Na de show konden we Bart die oa ukulele en gitaar speelt strikken voor een interview waarin hij ons meer uitleg gaf ivm concerten van Isbells.

Op naar het hoofdpodium waar onze 2 favoriete garagerockers van The Black Box Revelation hun ding kwamen doen. Pure rock ’n roll brengen deze jongens. Ze spelen een retestrakke set waarbij het geluid toch wel iets luider mocht staan. Maar kom daar trekken we ons niet van aan want onder de bloedhete zon is het al genoeg puffen. Alweer een top concert jongens!

Dan de band waar ik persoonlijk het meest naar uitkeek, Babyshambles. Zou Pete Doherty afzakken naar Les Ardentes? Tijdens The Black Box Revelation kregen we via via te horen dat Pete en de zijnen onlangs nog een concert hadden afgelast in Frankrijk. Maar het geluk was aan onze zijde want Pete kwam verrassend fris en nuchter het podium op. Vooraf hadden we niet te hoge verwachtingen bij dit concert wegens zijn dronken toestanden maar Pete zag er dus relatief goed uit. Ze trappen af met Delivery wat meteen een goed gevoel bij het publiek gaf. We amuseren ons gedurende de set die algemeen goed verloopt en waarbij Pete zijn stem ook op niveau kan houden. Afsluiten deden ze met Fuck Foreverer! Yeah.

Na Babyshambles was het de beurt aan Charlotte Gainsbourg. Dochter van Serge. Ze speelde veel songs uit haar nieuwe plaat (waarbij Beck achter de knoppen zat). Live is Charlotte wel te pruimen maar ook geen hoogvlieger. Mooie madam en mooie stem maar daar blijft het dan ook wel bij. We volgden het concert vanuit de viptent en zagen dat er behoorlijk veel volk aan het hoofdpodium stond.

Over naar Erykah Badu die ons een halfuur liet wachten vooraleer ze het podium op kwam. In die tijd gaven haar muziekanten een extreem lange intro (noodgedwongen waarschijnlijk). Deze diva heeft uiteindelijk maar een halfuurtje gezongen en was alweer weg. Dit kon niet zonder reactie blijven want het boegeroep overstemde al snel de weide. Van sterallures gesproken…

Afsluiten deden we met Ben Harper & Relentless 7. Hij bracht een langere set dan voorzien en de fans genoten er duidelijk van. Zelf had hij er ook zin in want vooraf kwamen we Ben tegen backstage waar hij gewillig high fives uitdeelde. Een goeie en leuke set waar hij maar liefst tot drie maal toe kwam bissen.

Een mooie dagafsluiter en hup nog 1 dag en Les Ardentes zit er alweer op.

Zondag
We hebben Lucy Lucy meegepikt vanop een afstand. Deze Belgische groep bestaande uit vijf heren brengen een pop/rock geluid die ons wel kon bekoren. Het was niet geniaal maar werkte wel aanstekelijk.

Ete 67, ook al Belgisch mocht net als Lucy Lucy ook op het hoofdpodium aantreden. Ze gaven een mooi concert met wat folkinvloeden. Geen hoogvlieger maar wel twee mooi opwarmers voor Selah Sue die in de HF6 kwam spelen. Halfweg het concert van Ete 67 vertrokken we naar Selah Sue zodat we een goeie plek hadden.

De Leuvense schone had duidelijk plezier tijdens het optreden en kwam enthousiast over. Zoals altijd bracht ze veel sfeer en nu ze met een begeleidingsband speelt komen haar nummers nog beter over. In het najaar komt haar eerste cd eraan die toch wat gekruid is met enkele drum n bass invloeden. De enkele nieuwe nummers die ze speelde klonken lovend. Het wordt alvast uitkijken naar de debuutplaat van deze sexy madam.

Na Selah Sue zijn we wegens werkverplichtingen moeten doorgaan. Dus hebben we hoofdacts als PIL en Xavier Rudd moeten missen. Uit reacties te horen waren beide acts veelbelovend en dus erg genietbaar.

Conclusie Les Ardentes.

De camping mag beter georganiseerd worden. Want 3 uur aanschuiven om binnen te geraken op de camping kan echt niet! Ook vijftien douches voor duizenden bezoekers zijn ook niet praktisch. Verder mochten er meer waterkraantjes voorzien worden tijdens dit warme weer op de camping

Les Ardentes doet qua organisatie nog niet mee met de grote festivals als Werchter en Pukkelpop maar qua affiche doen ze alleszins niet onder. Deze editie had toch wel één van de betere affiches van ons festivalland.

Dit festival heeft duidelijk groeimogelijkheden en gaat volgens ons snel meedoen met de grote festivals in België. Verfijn de organisatie en zorg voor een betere structuur en communicatie, dan komt alles goed!

Hoogtepunten waren oa Cypress Hill, Babyshambles en Birdy Nam Nam.

Tot volgend jaar!

Voor enkele foto's van Les Ardentes kan je terecht op onze FLICKR.